Falar ou non

Un escribe dous ou tres libros e logo pasa a vida dando explicacións sobre estes libros. O que proba que á xente interésalle tanto ou máis a opinión do autor sobre os seus libros como os seus libros. E en gran parte a causa delo non escribe novos libros ou só libros sobre os seus libros. Para contrarrestar este perigo, ter presente que unha boa obra non ten explicación, unha mala obra non ten excusa e unha obra mediocre carece de todo interese. En consecuencia, os comentarios sobran.

J.R. Ribeyro

Lois Pereiro

...
e agardo o menor signo de calor
para abrir a súa pel e entrar no sangue
vencido pola forza do desexo
cegamente e sen medo
ó posible desastre.

Maternidade compartida

Gromo colectivo e longamente agardado por todos nos.

Valquiria

... e sentíu o murmurio divagando polo interior da súa pel, aló, nas profundidades, e caeu polo precipicio da derrota. Afogou no abismo descoñecido, na raíz de ausencias, e berrou na cegueira do sartego. E así se ergueu, e así loitou na adversidade. Hibernou como morcego na cova da incerteza, mais, sen lamentación, escachou o muro. Eclosionou a crisálida erixíndose no vento.

As miñas desculpas a Moralla por parafrasear dun xeito tan burdo a súa obra.

Afastado oeste

Lucidez iconoclasta

Luandino

E tamén hai un outro Sur. Palabra exótica, tropical e preta. Universo que un descubre asombrado.

Martiño de Cork

Calidade dos afectos

Il deserti dei tartari

Indefensos fronte á obra do tempo

Blúmsdei

O que lin non era, coido, unha novela, tampouco un relato longo. Parecíase, na miña ignorante opinión, a un ensaio inxertado cun diario. Quizais fose un relato infantil coa linguaxe xuvenil dun rapaz revello. Apostaría máis por un longo poema en prosa. Tampouco estou seguro. É igual. Foi unha boa forma de comezar o ano.

Territorio ocupado

Libro de cabeceira para unha viaxe inminente

A luz e as súas cicatrices

Era libre sen sabelo. Amábame a vida

Arto Paasilinna

O bosque dos raposos aforcados de Paasilinna é, seica, a primeira traducción do finés ao galego. Hilaridade sen fin a que nos proporcionan os seus protagonistas, entrañables anti heroes: ladróns, borrachos, prostitutas e asasinos en serie. Tamén Cincocentos, o raposo ártico, e Rusko, fugaz gato finlandés.

Kjell Askildsen

Apréndese mentres se vive, mais non sei de que serve xusto antes de morrer.

Recordo nidiamente a impresión que me causou o ler esta frase do noruegués Kjell Askildsen nunha reseña sobre a súa obra "Últimas notas de Thomas F. para a humanidade". Non me decepcionaron en absoluto os relatos que o libro contiña. Gardo, polo contrario, na miña memoria a sensación da intensidade daquelas frases cortantes, escritas a navalla, con precisión de cirurxián.

Veño de Rematar "Os cans de Tesalónica", sete relatos do mesmo autor publicados asemade por Lengua de trapo nos que a soidade se enseñorea como protagonista dunhas historias nas que en apariencia nada acontece mais que desacougan dun xeito irrefreable ao acreditar que narran, cunha concisión de diálogos moi carácterística no nórdico, situacións que a ninguén son alleas e que nos fan sentir sós, abandonados ante a ermedade da existencia.

Cara ao inferno

Dous chanzos cara ao inferno, escribeulle un de Camboño a un de Noia. Dous, e algún máis tamén. Grazas, meu.